| |
 |
I.M.
Persoonlijk | Celeste's Punt
|
19 Juni 2011 | 17:34:45
|
de 17de was het 6 jaar geleden dat hij overleed en dinsdag zou hij 58 jaar oud geworden zijn, Ben, aangezien hij een vaderfiguur voor me was lijkt er geen beter moment om een logje over hem te plaatsen. In de tijd waar ik nu inzit, met de dood van mijn oma en de op 1 juni geconstateerde terminale kanker van mijn moeder en de moeilijke beslissing die daaruit is voortgekomen, namelijk dat ze er niets meer aan laat doen het niet wil rekken, mis ik hem verschrikkelijk.
Ben was een geval appart, wie mij direct en confronterend vind moet zeker niets hebben van Ben. Ben kon midden in je ergste verdriet letterlijk zijn handen van je aftrekken en weglopen met de woorden "je bent veel te afhankelijk" iets waar hij gelijk in had terwijl zijn huis tegelijkertijd meer weg had van een sprookjesland waar de magie volop aanwezig was. Hij was er altijd als ik hem belde om praktische hulp van hem hoefde ik nooit te smeken als ik hem nodig had was hij er gewoon, zijn manier van troosten was een goed glas wijn het stoppen en aansteken van zijn pijp en dan met het schaakbord in het midden en The Doors op de achtergrond diepzinnige gesprekken voeren.
Alles aan Ben ademde zijn afkomst uit, zijn tijd in het kindertehuis en de "overgeerfde schuld" van het feit dat hij was ontstaan uit incest en tegelijkertijd was er in hem dat jongetje van 5 dat pleegouders en later adoptieouders kreeg die hem op handen droegen.....
Van hem heb ik zoveel geleerd, in allerlei opzicht, kennis die ik nu ook overbreng aan Mara. Hij was een van de weinige mensen die ik ken die een saaie verhandeling over sterren en planeten tot een groot avontuur kon maken. Zelfs in nachten dat we met een stel mensen op het dak van de sterrenwacht lagen in onze slaapzakjes hoefde je je geen moment te vervelen als je Ben er maar bij had, al was er nog zoveel bewolking waardoor niet kon zien waarvoor je er eigenlijk lag.
Iedere keer dwalen mijn gedachten weer af naar ons laatste telefoongesprek...ik had hem een tijdje niet gezien...zo'n relatie hadden we niet....er lag een sleutel onder de boedha in de tuin speciaal voor mij ik kon komen en gaan wanneer ik dat wilde dus... en daarnaast had hij in de laatste tijd een vriendin gekregen dus ook om die reden was het contact wat op de achtergrond geraakt. Ik wist dat zijn natuurlijke vader, de man die hij haatte om wat hij zijn moeder had aangedaan inmiddels was overleden, dus toen hij aan de telefoon vertelde dat hij het idee had dat hij mee ging vliegen ik zowat in de hoorn schreeuwde dat hij als de dooie donder dan eens de touwtjes die hem met zijn vader verbonden eens door moest snijden, hem dus vergeven en daarmee ook zijn eigen "schuld" ad acta leggen. Hij wist dat ik gelijk had, net zo goed als ik wist dat hij gelijk had toen hij zei dat hij dat niet kon. We wisten allebei op dat moment dat het telefoongesprek dat we net gevoerd hadden het laatste gesprek was dat we ooit zouden voeren en op een of andere vreemde manier had ik daar vrede mee...het was goed, hij had een stukje met me opgelopen me geleerd wat hij wist, me mijn zelfvertrouwen terug gegeven en nu zou ik in mijn eentje de weg verder bewandelen met hem en zijn wijze raad in mijn achterhoofd
Het gebeurd me nog vaak zat dat me ineens een uitspraak van hem te binnenschiet en nog vaker dat ik nu pas begrijp wat hij eigenlijk bedoelde...dat hij in sommige dingen die hij zei, waar ik verschrikkelijk kwaad om werd of me in de steek gelaten voelde gewoon gelijk had, maar er toen nog niet aan toe was om het te horen.
Alle vaders nog een fijne vaderdag....tenminste wat er van rest !
Heel veel liefs en een dikke knuffel
Celeste |
|
|
|
|
Feur Anneliese
Persoonlijk | Celeste's Punt
|
18 Mei 2011 | 10:08:33
|
|
Mijn prachtige bruine oma is niet meer
Over haar gezicht ligt het wit van de dood
het licht in haar reebruine ogen is uitgeblust.
Nu staat ze daar, boven op de groene berg
Je lange gitzwarte haren wapperen in de wind
Je kracht, je vrijheid, je hebt ze terug.
Die kracht en die vrijheid neem ik met me mee
Stop ze zorgvuldig, behoedzaam in een doosje
En verstop het diep in mijn hart
Daar zal je altijd wonen
Daar neem ik je altijd met me mee
Rust zacht !
Anneliese Barbara
20-10-'21 - 13 - 05 - 2011 |
|
|
|
Pasen
Feestdagen/Pasen | Celeste's Punt
|
23 April 2011 | 17:02:40
|
|
De Dupontjes wensen iedereen...
Fijne paasdagen.
Heel veel liefs en een dikke knuffel
Celeste, Manlief en Mara |
|
|
|
Celeste ontmaskert
Persoonlijk | Celeste's Punt
|
20 April 2011 | 01:34:10
|
|
Toen ik besloot dit stuk te schrijven moest ik eerst een paniekaanval door(maar ach die duren maar 30 minuten  ) maar aangezien ik toen ik dit blog startte me voorgenomen had om open kaart te spelen, eerlijk te zijn, vond ik dat ik toch maar door de zure appel heen moest bijten.
Gisteren heb ik namelijk de laatste papieren gekregen met betrekking tot de verkoop van het huis (de schade die ik eraan overhoudt dus) en was ik in staat een overzicht te maken van de afgelopen 12 jaar wat betreft de financieen dan. Ik moet toegeven ik wist het al wel, niet de precieze nummers maar dat het niet best was. Nu ik het zwart op wit zie kan ik maar 1 conclussie trekken, ik heb een financiele ramp en niet zo'n kleine ook.
Sinds de eerste keer dat ik dakloos was na het beeindigen van een relatie( ben nooit echt lang dakloos geweest het langste was 9 weken), tot nu toe heb ik het ene gat met het andere gevuld en langzaam is dat gat tot krater gegroeid. Niet dat ik veel keus had de stadsbank wees me af omdat ik nog een huis had samen met mijn ex. En mijn ex heeft de verkoop van het huis nog 12 jaar weten te rekken.
Nou is het makkelijk om met een beschuldigende vinger te wijzen naar mijn ex, het feit dat ik tot 3 keer toe dakloos ben geweest als gevolg van het beeindigen van een relatie of welk ander feit dan ook dat buiten me ligt, maar eerlijk is het niet, tuurlijk heb ik ook foute keuzes gemaakt en dingen gedaan die ik achteraf gezien beter niet had kunnen doen maar die voor het moment goed voelden maar waarvoor ik nu mede de rekening betaal en dat is dan ook terrecht.
Maar goed, de schade zwart op wit zien was toch wel een schok de teller staat nu met de schuld die ik aan het huis overhoud op een ton 100.000 euro een bedrag dat ik nooit krijg afbetaald met mijn wajong uitkering en de ziektewetuitkering van manlief, terwijl ik dat eigenlijk, als ik eerlijk ben wel zou willen. Ok, de aanvraag bij de stadsbank loopt, de wachtlijst is lang dus het is maar afwachten wanneer wij aan de beurt zijn en dan nog voelt het een beetje als Griekenland (herstucturering van schulden), niet lekker. Het voelt alsof ik als vechter niet verloren heb, maar opgegeven, ergens voelt het of ik me neerleg bij mijn uitkering bij het feit dat de maatschappij geen plaats voor mij heeft, dat ik niet meer waard ben dan die uitkering omdat ik niets heb bij te dragen.
En terwijl ik dit schrijf komt er dat stemmetje in mij naar boven, het stemmetje dat altijd naar boven komt als ik dreig te verzinken in het moeras van zelfmedelijden, het stemmetje dat al mijn therapeuten zo bewonderden omdat het er altijd voor zorgde dat ik niet opgaf ondanks alles. En opnieuw geeft het stemmetje me op mijn donder, want hoe kom ik erbij zelfs maar te denken dat ik alles verloren heb, ik heb altijd mezelf nog tenslotte.
Zolang je jezelf nog hebt is er altijd nog een weg terug en het is niet zo dat ik stil heb gezeten, ik heb een opleiding tot counseller/coach gedaan maar "werk" al sinds 1998 als vriendendienst met mensen met een psychiatrische stoornis. Als ik dan al eens naar een netwerkbijeenkomst van coaches ga ben ik altijd degene aan wie mensen blijven hangen vanwege mijn "interressante" kijk op het leven. Zelfs uit de hulpverlening weten ze me inmiddels te vinden, omdat ik dingen zo duidelijk kan uitleggen en alle adviezen tot nu toe werkten. Als ik geloof wat mij regelmatig verteld wordt, dat ik met wat ik weet en kan goud in handen heb, dan moet daar wat van te maken zijn als ik er tenminste het lef voor zou hebben. Aan dat lef ontbreekt het een beetje, maar nu ik de cijfers zwart op wit gezien heb heb ik het idee dat er weinig anders overblijft als ik echt zelf mijn schulden wil aflossen.
Dus ga ik me maar eens buigen over het schrijven van een bedrijfsidee en het zoeken naar creatieve oplossingen om, wegens gebrek aan middelen, zo goedkoop mogelijk wat op te zetten. Wat heb ik tenslotte te verliezen, een ilussie misschien maar die zijn toch al niet echt.
Tips en ideeen zijn natuurlijk altijd welkom en ik houdt jullie natuurlijk zoals altijd op de hoogte.
Heel veel liefs en een dikke knuffel
Celeste |
|
|
|
Kaarsje voor Alphen aan de Rijn
Maatschappij | Celeste's Punt
|
09 April 2011 | 15:46:38
|
|
Dit kaarsje brand voor de zeven doden in
Alphen aan de Rijn.
Een prachtige zaterdag zo ruw verstoort
Levens zo nutteloos verloren.
Voor iedereen die het heeft meegemaakt
Iedereen die een dierbare verloren heeft
Heel veel sterkte !!! |
|
|
|
Op de helft
Persoonlijk | Celeste's Punt
|
04 April 2011 | 13:36:30
|
|
Vandaag zit ik precies op de helft, drie weken terug werd ik geoppereerd en nu moet ik nog 3 weken herstellen dus ik zit vandaag precies op de helft van mijn herstelproces en mijn door de operatie opgelegde monniks-leven.
Dat ik het huis niet uit kan, alleen maar mag zitten en liggen, valt me toch zwaarder dan ik van te voren had verwacht. Om eerlijk te zijn dacht ik dat ik het wel even zou doen, ik heb wel vaker lange tijd mijn huis niet verlaten dus die 6 weken moesten een makkie worden dan toch? Nou niet echt want er is een wezenlijk verschil, het mijn huis niet verlaten was een keuze, ik kon ieder moment dat ik daar behoefte aan had van gedachte veranderen, wel naar buiten, gewoon even weg, weg van mezelf en nu kan dat dus niet. Als je niet mag en kunt kom je jezelf iedere keer weer tegen, zaken die ik in het verleden verstopt heb of voor ben weggelopen (letterlijk de wandelschoenen aan en wandelen) komen boven en ik heb geen instrumenten om ze terug te stoppen, moet ze letterlijk doorzitten.
Nou moet ik bekennen dat dat misschien ook wel goed is hoor, het moest toch een keer gebeuren en waarom niet nu, maar ik heb inmiddels een immens respect gekregen voor al die mensen die zich als monnik of non van de wereld afkeren, want de wereld betekent ook afleiding. Afleiding van verdriet, pijn, woede, schuld, schaamte, etc.. Afleiding die je niet hebt op het moment dat je geen deel uitmaakt van de wereld.
Mijn devies was altijd doorgaan, altijd maar doorgaan, val je een keer, sta dan op klop je kleren af en loop gewoon door. Nu kan ik niet doorlopen maar moet blijven staan en al die zaken waar ik de afgelopen jaren voor ben weggelopen halen me in, overrollen me dus moet ik er wat mee en het enige wat ik ermee kan is schrijven, analyseren, vertalen en verbeeldenen.
Dat is bij lange na niet genoeg, want emoties is energie die als het geen uitlaatklep krijgt zich vastzet in je lichaam. Tsjeeminee wat zou ik op dit moment graag willen dat ik kon huilen, gewoon mijn tranen de vrije loop laten gaan maar helaas ben ik nog steeds niet zover. Al wordt er aan gewerkt.
Heel veel liefs en een dikke knuffel
Celeste |
|
|
|
Eigenwaarde
Spiritualiteit | Celeste's Punt
|
28 Maart 2011 | 10:11:23
|
|
De theorie zegt dat je jou waarde uit jezelf moet halen. Dat je een afgesloten entiteit bent die los van de omgeving staat.
De praktijk laat zien dat mensen geen afgesloten, onafhankelijke entiteiten zijn maar dat we allemaal deel uitmaken van een groep, een netwerk en dat we voor ons overleven afhankelijk zijn van die groep, dat netwerk. Vandaar ook dat we onze eigenwaarde onttrekken aan de waarde die we in andermans ogen hebben.
Er zijn legio argumenten te bedenken waaruit dat blijkt, bijvoorbeeld het feit dat er zoveel mensen in therapie zijn om over hun jeugdtrauma's heen te komen, maar ook dat er mensen zijn die ondanks hun beperkingen boven zichzelf uitgroeien en tot grote prestaties in staat zijn alleen maar omdat er iemand in hun omgeving in hun gelooft en ze uitdaagt. Zelfs als je naar mensen kijkt die concentratiekampen en dergelijke hebben overleefd, zie je dat die mensen een anker buiten zichzelf hadden, iets of iemand waar ze aan dachten en dat ze de kracht gaf om door te gaan.
Maar het meest beeldende voorbeeld van het feit dat we afhankelijk zijn van de groep en de groep van ons, voor het voortbestaan, is dat van een baby. Als je naar een baby kijkt, kun je het haast niet helpen dat je vertedert raakt door dat kleine hulpeloze mensje, alles aan de baby is erop gericht om die vertedering op te wekken om zijn overleven te garanderen. Voor zijn overleven is hij namelijk afhankelijk van zorg, aandacht en liefde van anderen. Zijn natuurlijke programmering is er dus ook op gericht om die zorg, aandacht en liefde te krijgen en de beste manier om dat te krijgen is nou eenmaal in de smaak vallen.
Hoeveel de baby ook groeit, hoeveel vaardigheden hij ook ontwikkeld, al is hij voor niets meer afhankelijk van anderen, verbouwd hij zijn eigen groente, en houdt hij een koe of geiten om in zijn behoefte aan vlees en melk te voorzien, toch raakt hij de behoefte niet kwijt om bij een ander in de smaak te vallen. Zijn primaire overlevingsstrategie, een overlevingsstrategie dat zich door de eeuwen heen van de oermens tot nu heeft ontwikkeld en doorgezet. De groep diende als bescherming, en bron van zorg, voor onze oudste voorouders was het dan ook van levensbelang om onderdeel uit te maken van de groep, en zo heeft ons verlangen aardig gevonden te worden post gevat in ons 'oerbrein'.
Is het met dit in ons achterhoofd dan zo gek dat we van slag raken wanneer iemand iets zegt dat begrepen zou kunnen worden als aanval op ons. Als iemand ontevreden met ons is, vormt dat een bedreiging omdat het zou kunnen betekenen dat we uit de groep gestoten zouden kunnen worden. Daarom zijn we vaak ook meedogenlozer met onszelf wanneer we naar onszelf kijken door de ogen van een ander, je wilt niet buiten de groep geplaatst worden en dus probeer je zo goed mogelijk aan de norm te voldoen, ookal is de norm niet altijd haalbaar of soms gewoon niet reeel.
Daarom ben ik ervan overtuigd dat er minstens 1 iemand in je omgeving moet zijn die je vertelt hoe belangrijk je bent, hoe waardevol je bent en je uitdagen om je niet bij je beperkingen neer te leggen, de grens altijd net iets verder te verleggen. Alleen zo ben je in staat eigenwaarde te kweken en het hebben van eigenwaarde is een voorwaarde om het te kunnen delen met anderen, om een wereld te krijgen vol met mensen met eigenwaarde die het niet nodig hebben een ander te denigreren alleen maar om zichzelf beter te voelen.
Laat ik maar een eerste start maken.
JIJ BENT BELANGRIJK, ZONDER JOU ZOU DE WERELD MINDER MOOI ZIJN, JIJ BENT IN STAAT ALLES TE WORDEN EN TE DOEN WAAR JE HART IN LIGT.
Heel veel liefs en een dikke knuffel
Celeste |
|
|
|
enige echte handicap
Taal/Citaat | Celeste's Punt
|
25 Maart 2011 | 15:02:14
|
|
De enige echte handicap is een geknakte geest
~ Aimee Mullins ~
Laat jezelf niet handicappen !!
Bekijk Aimee's inspirerende speech hier
Heel veel liefs en een dikke knuffel
Celeste |
|
|
|
De wereld draait niet om jou
Spiritualiteit | Celeste's Punt
|
24 Maart 2011 | 11:12:53
|
|
Ik hoor jullie nu allemaal al denken: " Ik wist het, Celeste, dat egoistische kreng, ze vindt mij niet belangrijk." Maar wat voor jullie geldt, doet dat natuurlijk ook voor mij en ik vind dit een heel rustgevende gedachte vandaar dat ik hem ook met jullie deel.
Als jij namelijk niet de spil van het universum vormt, ben je ook niet verantwoordelijk voor alles wat er in dat universum gebeurd, dat scheelt een hoop schuldgevoel, schaamte en dergelijke. Ik weet niet hoe het bij jullie zit maar voor ik me realiseerde dat de wereld niet om mij draaide kon ik om het minste of het geringste overstuur raken (ook nadat ik me dat realiseerde gebeurd dat nog wel eens, tsja de macht der gewoonte), een cassiere die kortaf is, een opmerking, wat dan ook kon mij helemaal uit mijn lood brengen. Maar wie ben ik dat ik denk dat die dingen door mij komen, dat wat ze zeggen iets met mij te maken heeft, alsof ik de enige ben die ertoe doet niet alleen in mijn eigen leven en dat van mijn geliefden maar ook nog in het leven van wildvreemden. Alsof er niet anders dan ik gebeurd kan zijn in het leven van de persoon die kortaf is of een vervelende opmerking maakt, alsof ik de oorzaak van alles ben.
Als je je gaat beseffen dat de wereld niet om jou draait, ga je ook zien dat jij niet de enige oorzaak bent dat er veel meer factoren toe kunnen hebben bijgedragen dat iemand zus of zo doet, dat scheelt een hoop schuldgevoel. Je gaat je steeds minder afvragen; ' Wat heb ik nou weer gedaan?' en dat geeft een stuk rust.
Maar dat je geen controle hebt over de wereld, betekent nog niet dat je geen invloed kunt uitoefenen op die wereld, en welke invloed dat is, is een keuze. Als jij boos wordt op de cassiere,is dat een keuze, jou invloed is dan dat het humeur van de cassiere niet zal veranderen, misschien heeft de volgende klant wel te kampen met een nog gefrustreerder cassiere, iets dat zijn humeur misschien ook niet goed doet, hij neemt die frustratie mee naar huis en reageert het af op zijn/haar vrouw/man, etc. In die zin heb je invloed op de hele wereld . Datzelfde geldt voor de keuze de cassiere je vriendelijkste glimlach en een vriendelijk woord te gunnen, grote kans dat ze langzaam ontdooit en haar humeur beter wordt, wat dan weer invloed heeft op de volgende klant.
Heel veel liefs en een dikke knuffel
Celeste
Ps: Wilde deze zeer inspirerende TED talk van Elizabeth Gilbert(auteur van eten, bidden beminnen) delen |
|
|
|
Oma
Persoonlijk | Celeste's Punt
|
23 Maart 2011 | 12:33:05
|
|
Ik wist dat Maart de maand zou worden van het grote afscheid nemen, van mijn huis, de'moederfase' van mijn leven, maar hier was ik niet op voorbereid.
Vanmiddag ga ik naar Oma, misschien wel 1 van de laatste keren, haar saturatie (zuurstofgehalte in het bloed) is gedaald naar 71 (ondergrens is 85). En oma wil niet naar het ziekenhuis, voor haar is de koek op, voor haar hoeft het niet meer.
Ik noem haar oma, maar effectief is zij degene die me heeft opgevoed, Mijn moeder kon na mijn geboorte vanwege twee ingezakte ruggewervels nauwelijks lopen laat staan voor mij zorgen. Toen ze dat wel weer kon was ze zwanger van mijn broertje en waren het opnieuw mijn opa en oma die zich over mij ontfermden. Opa haalde mij van school, opa ging met mij fietsen, met oma werkte ik in haar tuin met tijgerlelies en rozen maar ook aardbeien en kruisbessen. Met oma bakte ik schuimpjes, blies ik eieren uit om ze te beschilderen, ze was er gewoon altijd. Nu voelt het een beetje of ik wees ga worden alhoewel ik mijn beide ouders nog heb.
Ik ben moe, kan het er eigenlijk niet bij hebben nu, ik voel al zoveel pijn, zoveel verlies, zoveel ja wat eigenlijk. Emoties die ik maar moeilijk kan benoemen en uiten, gevoelens die me overspoelen en dreigen te verpletteren op de rotsen van de realiteit.
Maar ik zet mijn happy face op want ik ga straks naar oma, en heb haar besluit te respecteren.
Update
Moeilijk is dat, een krachtige, ontzettend sterke vrouw als zij te zien liggen in haar sta-op-stoel, zo breekbaar en kwetsbaar. Ik weet niet in hoeverre ze heeft meegekregen dat ik er was, en of ze dat straks uberhaupt nog weet ze was er niet bij, sliep. Het apparaatje dat mijn vader heeft aangeschaft om de saturatie en hartslag te meten gaf aan dat ook haar hart niet regelmatig slaat. Heel eng als je op een gegeven moment geen piep meer hoort, haar adem dan ook even ophoudt en als hij op gang komt is ze heel kortademig. Ze hapt letterlijk de hele tijd naar lucht. Als dit het is hoop ik dat het snel gaat, dat ze niet lang hoeft te lijden, dat hieraan snel een einde komt want hoe vervelend en pijnlijk dat ook voelt, ik gun haar vrede en niet dit.
Heel veel liefs en een dikke knuffel
Celeste |
|
|
|
|
|
